En toen moesten we weg. Ik in een rolstoel, Kato in de maxicosi op mijn schoot, door de ziekenhuisgangen naar de uitgang. De grote boze buitenwereld. Plots besefte ik hoe breekbaar ik me voelde. Hoe kwetsbaar ons kleine meisje was. Ik wou me helemaal over haar heen buigen en zo ons beiden beschermen van al die enge, lelijke mensen die zo geïnteresseerd keken. Met hun ziektekiemen.

De taxi in. Die veel te hard reed aan zijn slakkegang en de chauffeur die veel te hard praatte met zijn zachte stem. Scheen de zon niet te hard in Kato’s gezicht? Overleefde ze die bobbels op de weg wel? Ho, niet zo hard remmen!

Thuis stond de buurvrouw buiten. Die begon te gillen van verrukking en vroeg hoe het met me ging. Ik kon alleen maar huilen en naar binnen strompelen. G, trotse vader, liet haar even in de maxicosi kijken en bracht Kato naar me toe. Ik heb nog lang zitten huilen op de bank.

Dat was het begin van een bewogen, zware, emotionele kraamweek met veel te veel drukte en bezoek.

De verloskundige heeft me gerustgesteld: bij de tweede is het anders. Makkelijker. Toch hebben we ons voorgenomen om het anders te doen. Rustigaan. Met zijn viertjes. De buitenwereld laten we zo lang mogelijk buiten. Dat snappen jullie wel, toch?

En wat wil het toeval? Draken kunnen het goed vinden met tijgers. Laten we hier nu een klein tijgertje hebben rondlopen, dat treft. Dat tijgertje kust en aait haar drakenzusje regelmatig door mijn buik heen. Ik smelt dan acuut, dat snapt u wel.

Ik heb trouwens het vermoeden dat ons draakje gedraaid is sinds de laatste controle. Ik hoop vurig dat dat alleen om haar breedte- en niet om haar lengteas is. Morgen naar de verloskundige, hopelijk kan die me geruststellen.

Update: Ons draakje is inderdaad gedraaid, maar om haar breedteas. Of lengteas? Euh… Hoe dan ook: haar hoofdje ligt gelukkig nog steeds netjes naar beneden. Oef!

Met trillende handen en knikkende knieën heb ik naar mijn telefoon zitten staren de hele ochtend. Rond 10 uur kwam het verlossende mailtje: wie niet gebeld was, was safe. Ik was niet gebeld. Ik heb nog een job.

Wat een ontzettende opluchting. Een last van mijn schouders. Een pak van mijn hart. Etcetera. Dan kan ik nu echt gaan genieten van mijn zwangerschapsverlof.

Het begint langzaam maar zeker wel tijd te worden. Zo overweeg ik vandaag om mijn middagdutje met schoenen aan te doen. Het was vanochtend zo’n gevecht om ze aan te krijgen, dat wil ik geen twee keer op een dag. En om nu slippers of bergschoenen onder mijn jurkjes te gaan dragen… Daarvoor is mijn ijdelheid nog te sterk aanwezig. (Broeken zijn al een hele tijd no-go wegens mogelijke verplettering van het babyhoofdje. Behalve mijn slobberbroek. I <3 mijn slobberbroek.)

Tijd om te bevallen dus.

- 7 januari. De geboortedag van mijn oma. Die kwam en ging, zonder bevalling.
- 15 januari. Vandaag dus. Ik ben op een dertiende geboren, G op een veertiende en Kato op een zestiende. Meisje 2 zou daar mooi tussenpassen als ze vandaag nog geboren wordt. In theorie kan het nog. Het rommelt wel al een beetje, maar dat doet het al meer dan een week. Het zou me verbazen als het vandaag nog gebeurt.
- 17 januari. Zie bovenstaande redenering. Maar dat zou willen zeggen dat er ooit nog een baby van ons op een vijftiende geboren zou worden. Interessante gedachte.
- 21 januari. Want dat is mooi en omdraaibaar: 21-1-12.
- 28 januari. De datum die we kregen bij de eerste echo. Kato is ook geboren op de datum die berekend werd op basis van de eerste echo.
- 1 februari. 1-2-12. Want Kato is geboren op 16-6-10. Even mooie data vind ik dat.

Mogelijkheden zat dus. Ik denk dat ik mijn geld zou zetten op 28 januari. En jullie, wat denken jullie?

…bak ik samen met mijn zus wafels, die Kato mag proeven terwijl ik lig uit te rusten. Ik kan hier wel aan wennen.

Een hele mooie, maar ik wil er 100 procent zeker van zijn dat het de goede is. Dat we er niet een die nog mooier is, over het hoofd gezien hebben. Daarom hier een oproep. Wie heeft nog suggesties?

We zoeken dus:

Een meisjesnaam, die past naast Kato en die niet eindigt op een s, want dat is niet mooi bij de achternaam. De achternaam begint met een S en is een lettergreep lang. Ik zou het wel mooi vinden als het een Vlaamse naam was. Onze meisjes zullen, let’s face it, toch opgroeien tot twee Hollanderkes. Daarom wil ik hen, naast de helft van hun nationaliteit, graag nog iets anders Vlaams meegeven. Hun naam dus, als het even mogelijk is. Het moet niet per se, maar het is mooi meegenomen.

Wie helpt?

Mijn verlof is begonnen maar de reorganisatie hangt er als een dreigende wolk boven. Ik ben bang.

Tegelijkertijd voel ik me gelukkiger dan ooit tevoren. Met een schat van een vent aan mijn zij die me ervan blijft overtuigen dat het allemaal wel goed komt en die lieve dochter van me, die mijn hart elke keer weer doet overstromen van liefde. Doe daar nog de babyschopjes en de dansende buik bij en je kan me wegdragen.

Ik pink met enige regelmaat een traantje weg. Ben om het minste ontroerd. Ja, ik ben wel in touch met mijn gevoel de laatste tijd. Het zullen de hormonen wel zijn.

Tot voor kort was mijn zwangerschap – op een enkel momentje hier of daar na – zo goed als stressloos. Ik ben ruim op tijd aan de voorbereidingen begonnen voor de komst van baby 2 en omdat ik al eens zwanger geweest ben, vind ik het allemaal een stuk minder spannend.

Ik was ontspannen, zen. Of in ieder geval, zo ontspannen en zen als binnen mijn mogelijkheden lag.

Geen verbouwingen, geen last minute trouwplannen, geen grote beren op de weg. Het liep allemaal van een leien dakje.

Tot vorige week. De directie riep ons bijeen en kondigde, niet geheel onverwacht maar toch ontzettend schokkend, een grote reorganisatie aan. 15 procent eruit. Wie tot die 15 procent behoort, horen we als het goed is voor 1 februari. Ik ben 28 januari uitgerekend.

De reorganisatie zal uitgevoerd worden via het afspiegelingsprincipe. Mijn collega’s en ik worden ingedeeld in leeftijdsgroepen en de mensen die per leeftijdsgroep het minst lang in dienst zijn, moeten weg.

Als ik nu op werk ben, merk ik dat ik om me heen kijk en me afvraag hoe oud mijn collega’s zijn en hoe lang ze er ook alweer werken. Ik vind dat vreselijk. Ik wil mijn baan houden maar dat wil ik ook voor mijn collega’s.

Ik weet dat het allemaal wel goed komt, op de een of andere manier, uiteindelijk, maar de mogelijkheid van een stressvrije zwangerschap is helaas op week 31 gestrand.