Spaghetti

Het was nog zo mooi, uitzonderlijk voelde het en misschien was het wel de laatste kans dit jaar. We gingen lunchen op onze favoriete plek. In het park aan de rand van de stad, tussen de schaapjes en de slootjes en waar je blik nergens op afketst als je even lekker wilt staren.

Onderweg passeerden we een kruispunt waar ik op al mijn looproutes wel eens langskom. Er barstte een kakofonie van associaties los in mijn hoofd, al die verhalen die ik daar had lopen luisteren, al die stemmen, kwamen samen.

De vrouw die naar het kalifaat was afgereisd naast de man die als kind misbruikt was in het internaat. De gedeserteerde soldaat, de dementerende vrouw die zich ineens haar afgestane kind weer herinnerde. De man die op zoek ging naar het tweede gezin van zijn vader, de jongen in de gevangenis voor een moord die hij echt niet gepleegd had, of toch? De oude hippie die de liefde van zijn leven verloren had, de geniale klokkenmaker die zijn stadje vervloekt. De vrouw die rook naar knoflook en vele paspoorten had, maar wie was ze echt?

Een grote spaghetti van vertellingen, allemaal dwars door elkaar, op dat kruispunt bij het park op die prachtige oktoberdag. En het mooie is: er is nog zoveel meer. (Tips welkom!)

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Vonk

Ik mocht vandaag op training, extern.

Kwam natuurlijk weer niet uit. Komt natuurlijk nooit uit. Tig gemiste oproepen maar gelukkig stond ‘ie op stil.

Bij de training zat een oefening: probeer te raden wat de ander in haar hoofd heeft door alleen open vragen te stellen. De een dacht aan haar scheiding, de ander aan haar huilbuien in serieuze gesprekken met haar baas, ik aan mijn zusje en haar kind in Canada.

Ik genoot van de openhartigheid en van het echte contact, dat zo makkelijk gelegd werd tussen onbekenden. Ik merkte de vonk vanbinnen en dacht: dat is het. Daar moet ik wat mee.

Nu alleen nog uitzoeken wat.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Op schoolreis

Het kwam totaal niet uit, werktechnisch, maar het komt waarschijnlijk nooit uit, werktechnisch. Dus nam ik een dag vrij en ging mee met de jongste op schoolreis.

We waren nog niet klaar met achterblijvers uitzwaaien of de grote zakken snoep lagen al op de klaptafeltjes in de bus. Op zich handig, zo konden ze niet eindeloos omlaag en omhoog klappen. ‘Waarom heb ik geen snoep mee, mam?’, vroeg onze jongste. ‘Omdat ik dat niet nodig vind en bovendien ongezond’, antwoordde ik. Ik voelde me er niet eens schuldig over. Gelukkig voor haar vond het jongetje naast haar daar vanalles van en voorzag die haar rijkelijk van wat haar moeder haar misgunde.

Het duurde niet lang voor het eerste volgekotste vuilniszakje naar de prullenbak vooraan geloodst werd. De chauffeur was er erg pragmatisch onder. ‘Hier voorin kan je ’t weggooien’, zei hij door de microfoon.

Ik kreeg een groepje van vier toegewezen, waaronder onze L en haar sugar supplier. Ze huppelden vrolijk doch gehoorzaam het park door, elk om beurt kozen ze op de kaart waar we heen zouden gaan. Ik zag onze jongste in de habitat waar ik normaal gesproken geen inkijk heb en zag dat het goed was. Vrij met haar klasgenootjes, vrij met haar juf. Ongedwongen in de omgang maar ook duidelijk als iets haar niet zinde.Tijdens het waterfietsen (twee paar korte beentjes aan de trappers, een plakhandje aan het roer, ik chillend achterin, de zon op mijn gezicht) keek ik naar de ruisende bomen aan de oever en nam me voor dit beeld voor me te houden straks in die kantoortoren van me. Er is ook nog een hele andere, relaxte wereld daarbuiten.

Op de terugweg was het een stuk stiller dan heen en thuis besloten we tot frietjes voor avondeten. We waren er moe genoeg voor en hadden nog wat calorieën in te halen ten opzichte van de klasgenootjes.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Het goede nieuws

Onderweg naar huis bogen we even af naar (het prachtige!) Bern. We gingen op bezoek bij een Zwitsers oud-klasgenootje van onze oudste. De volgende dag reden we weer door. Ruim 1200 kilometer in twee dagen, gelukkig in een auto die een stuk soepeler rijdt dan de onze. Elke tussenstop merkten we hoe groggy we waren maar dat was toch een stuk minder groggy dan hoe ik meestal een vliegtuig uit kom. Het voelt veel natuurlijker om twee dagen lang landschappen te zien veranderen dan om in een grote doos te stappen en in no time in een totaal andere omgeving er weer uit te komen.

Dit alles als inleiding op het goede nieuws. Allemaal leuk en aardig namelijk, die charme van het reizen over land (gillende zusjes daargelaten), maar dat laat ik de komende tijd aan me voorbij gaan. Mijn eerste van ongetwijfeld vele vliegtickets naar Vancouver is geboekt. Want foto’s en filmpjes en FaceTimegesprekken zijn leuk en aardig, maar mijn Canadese neefje is geboren en daar moet  serieus en regelmatig mee geknuffeld en aan gesnuffeld worden.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Op vakantie

We zijn dus op vakantie in Italië. In een klein onooglijk dorpje in de Dolomieten, wil ik zeggen, maar eigenlijk is het een klein lieflijk dorpje in de Dolomieten waar ze niet eens een pizzeria hebben en ook geen Nederlandse toeristen. Wel een camping met een herberg, waar wij verblijven en daarnaast alleen Italianen en een Duits gezin. Wij kijken vanaf ons balkon symbolisch neer op de kampeerders, maar stiekem bewonder ik ze enorm. Een van onze onderburen heeft zelfs een bezem mee om de voortent mee uit te vegen. Ik bedoel, wat een organisatie! (Ziedaar de reden dat ik niet aan kamperen durf te beginnen. Ik word al moe als ik aan de gigantische inpaklijst denk.)

We doen hier niet zoveel. Rijden af en toe naar een ander dorpje en slenteren daar wat rond. Bezoeken een kasteel. Huren een waterfiets met glijbaan en varen daarmee het Lago di Ledro over, ons waterratje spartelend aan de ladder achter het bootje. Proberen onze motivationele capaciteiten uit terwijl we de meisjes een bergpad op of af praten, met wisselend succes. Laten ze onverantwoord lang Duitse tekenfilms kijken terwijl wij lezen en dutten. Nemen frisse duiken in het campingzwembad. Lopen om de dag hard. Spelen spelletjes tijdens het wachten voor het eten. Eten minimaal één ijsje per dag.

Een compleet andere vakantie dus dan Sri Lanka vorig jaar. En dat is maar goed ook. Want er is iets gebeurd wat al het andere doet verbleken. En stel dat je dan net de Taj Mahal hebt gezien. Dat is dan toch jammer.

Maar daarover later meer.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Lekker normaal

Dit stukje schrijf ik vanaf de Franse snelweg. We zitten met zijn vieren in een auto een paar segmenten comfortabeler dan die van ons (ingeruild bij mijn lieve ouders). We zijn onderweg naar Frankrijk (op bezoek bij mijn broertje en zijn vrouw) en daarna gaan we door naar Italië. Iets avontuurlijker dan Leiderdorp (waar ik vorig jaar nog over droomde na drie weken Sri Lanka), maar toch heerlijk eenvoudig. Op de terugweg gaan we nog even langs een Zwitsers oud-klasgenootje van onze oudste. Een road trip dus eigenlijk, zoals we het ook deden in Canada, Maleisië en Sri Lanka. Maar dan nu gewoon lekker normaal.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Clash

Podcasts luisteren, ik vind het heerlijk maar kan het alleen als nevenactiviteit. Tijdens het hardlopen, koken, was opvouwen, naar buiten staren in de Noord-Zweedse trein. Maar dat wisten jullie al.

Vanavond luisterde ik een paar afleveringen van (het erg mooi gemaakte) The Caliphate. Mijn voeten waren onder handen genomen en weer zo zacht als ik ze krijgen kan, maar ik wilde nog meer horen. Dus ging ik maar wat tekenen. Wat ik vind ik niet kan dus met intense aandacht (en vast met tongpuntje uit mond), terwijl ik de scenes van de podcast zich in mijn hoofd zag afspelen. Nu, een uur of wat later, terwijl mijn aandacht alweer is verlegd naar het zaterdagmagazine van de krant (met een prachtig invoelbaar stuk over een puberzomerliefde op de camping, trouwens), valt mijn blik weer op de tekening die ik luisterend maakte.

De associatieradertjes springen aan en daar zijn de afschrikwekkende beelden van de podcast weer. Een totale mismatch met de kinderlijke idylle op papier. Daar bestaat vast een goede psychologische verklaring voor.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized