Nieuwe auto

De buurman heeft een nieuwe auto. Een grote, blinkende zwarte. Af en toe gaat hij erin zitten. Gewoon, even met de deur open. En snel dicht als onze meisjes aan komen racen over de stoep.

Zijn vrouw mocht er ook mee. Kreeg ze eerst les over de stoel en de knopjes. Ze lette goed op. De kinderen op de achterbank, plek zat voor hun lange benen. Het vertrek ging hortend en stotend -benieuwd naar zijn bloeddruk- maar toen zwierden ze de straat uit.

Op de verjaardag van zijn dochter stond hij eromheen met vier mannen. Vier groene flesjes bier. Vlotte gympen, korte mouwen, haartjes nonchalant in de gel. Een van hen kwijlde een beetje. Zij lachen. Ze mochten ook even binnenkijken en zitten. De geur opsnuiven. Maar gereden werd er niet.

Na de mannen volgden de nichtjes. In de getinte ramen checkten ze hun haar. Daarna liepen ze door richting de schommels.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Opgeruimd

Ik denk dat het december 2015 was dat ik Marie Kondo’s boek zat te lezen onder de kerstboom. We gingen ervoor, ons huis ontspullen. Strak, leeg, geordend (voor zover mogelijk natuurlijk – die Marie heeft vast geen kinderen).

In een schriftje hield ik bij hoeveel zakken kleren, schoenen, CD’s, DVD’s, boeken, speelgoed, troepjes ik naar de kringloop ik had gebracht. We were on a roll (nou ja, ik toch in ieder geval).

Toen ging G.’s zusje ineens dood en stopte onze wereld met draaien. Het was een gekke gewaarwording om mijn hoofd naar buiten te steken en te merken dat het ineens weer herfst was. Onze tijd was stil blijven staan in maart. We slaagden erin de dagelijkse routine af te werken maar tot veel meer waren we niet in staat. Inmiddels is ons leven langzaam maar zeker weer uit de winterslaap gekomen en afgelopen dagen hebben G en ik het opruimen weer opgepakt.

Inclusief de vertrouwde ritueeltjes. G. die bij elk voorwerp dat door zijn handen gaat, vertelt van wie we het gekregen hebben, wat we er al dan niet mee gedaan hebben en het vervolgens niet over zijn hart kan krijgen om het weg te gooien. G. die eindigt in dat leuke (not) retro-shirt waarin hij vroeger de blits maakte. Ik die uitroep dat we toch gingen ópruimen en dat dat zo toch helemaal niet lukt. Totdat ik oude dozen vol foto’s en liefdesverklaringen tegenkom en ook wel weer begrijp dat je niet zomaar alles weg kan gooien.

Maar ik hield mijn eyes on the ball, want het doel was mijn eigen leeshoekje op onze logeerzolder. Een auto vol spullen richting kringloop later is dat gelukt. So long, mensen, jullie weten waar jullie me kunnen vinden.

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Ze was alleen met haar dochter.

Dat was ze op het zeilweekend twee jaar geleden ook,  maar ik merkte dat ik daar nu meer over wilde weten. Misschien voelde ik dat er wat was. Dat deze moeder en haar dochter heel erg samen waren, en samen heel erg alleen. Dat was me de vorige keer niet opgevallen. Maar de vorige keer viel me weinig op, denk ik, vanwege de verse, alom aanwezige rouw waar we toen middenin zaten. Misschien voelde ik diezelfde verse rouw nu wel om haar heen, was dat wat me nieuwsgierig maakte.

Haar man was een paar maanden geleden gestorven, vertelde ze later. We zaten op bankjes op het dek, drie vrouwen onder elkaar. Hartaanval – coma – afgelopen. Haar verdriet was zo vers, zo, groot, zo rauw, zo tastbaar, en toch huilde ze maar weinig tranen. Onder mijn zonnebril voelde ik ze wel komen, om het niet meer zo verse grote verdriet dat toch nog steeds maar weinig nodig heeft om uit mijn ogen te barsten.

Door haar te horen praten over haar verlies en haar verdriet, merkte ik hoe het mijne is verschoven. Het ongeloof is weg en acceptatie is ervoor in de plaats gekomen. Maar de tranen, die staan altijd klaar, ready and able, of ik daar nu zin in heb of niet.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Andere wind

‘Kijk’, wees de kapitein (zo’n stoere, met een klein hartje. Doet er niet toe voor het verhaal maar ik vind het leuk om te zeggen. Hartjes voor onze kapitein.), ‘kijk eens naar die zeilen’. En verhip, alle bootjes om ons heen hadden de zeilen naar de andere kant. Alsof zij andere wind hadden dan wij.

‘We zitten in een parallel universum!’, zei ik tegen mijn buurman. Die had net gemerkt dat hij geen bereik had op zijn telefoon, dus dat kon kloppen, waarop we speculeerden of we straks in 2030 de bewoonde wereld weer zouden binnenvaren. (We hadden niet geblowd, niet eens gedronken. Een weekend in de buitenlucht verruimt de geest. We hadden het wel net over Murakami gehad, dus dat kan het een en ander verklaren.)

Over parallelle universa gesproken: die buurman en ik blijken er een te delen. We groeiden op in dezelfde bossen en dezelfde straten, maar ik tien jaar later dan hij. Hij speelde op de plek waar mijn ouders hun huis bouwden. Met de jongen die mijn buurjongen was, totdat die verongelukte. Voor mij een indrukwekkende maar verre herinnering, voor hem traumatisch en tekenend.

Maar goed, terug naar de boot. De dag voor dat gedoetje met die gekke zeilen, waren we aangemeerd bij een klein onbewoond eiland. De kindjes van de boot zwommen bij een strandje (ik stak er slechts mijn tenen in, koud!).  Ze sprokkelden hout voor het kampvuur, zochten en vonden een piratenschat.

Ze bekrijtten en schrobden daarna het dek. Hielpen de zeilen te hijsen en chillden in het kluivernet. Sliepen met andere kindjes in een kajuit en aten poffertjes voor ontbijt en broodjes knak voor lunch. Ze hadden af en toe een uitbarsting, bijvoorbeeld omdat ze om halfelf al naar bed moesten. En de volgende dag om niets, maar de reden laat zich raden (zie vorige zin).

De kapitein (die met dat kleine hartje, jaja), zei, net als de vorige jaren, toen hij me even alleen had, dat hij bang was dat we er niet onderuit zouden komen om volgend jaar weer mee te komen. ‘Dat denk ik ook niet’, antwoordde ik. Gelukkig maar.

 

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Hardloper

Tachtig was hij en toen ik hem zag wist ik: hardloper. Was hij inmiddels niet meer want dat stond zijn nieuwe heup niet toe, vertelde hij me tijdens een lange boswandeling. Hij had het ook over zijn tijd in Nieuw-Guinea en zijn grote hobby: zweefvliegen. En over vroeger, toen zijn jongste broertje (G.’s vader) nog klein was. En de marathons die hij gelopen had. Ik zei het toch, ik wist het wel. Geen loopje was zonder pijn gegaan, vertrouwde hij me toe. Maar hij miste het nog steeds. Gisteren trok ik mijn hardloopschoenen maar weer eens aan. De pijntjes horen er dus bij maar de zalige rozigheid na afloop, daar doe ik het voor.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Zeepbel

Op het station stonden twee twintigers uitgebreid te zoenen. Hebben G en ik ook nog gedaan. Nog even snel toen hij terugkwam van Lowlands en voordat ik een avonddienst had. “Kunnen we niet voor eeuwig in deze zeepbel blijven?”, zag ik de twintigers denken. Diezelfde zin hoorde ik vanochtend uit de tv komen die onze oudste had opgezet. Zo gaat dat dan een decennium later als het even meezit. Sta je nog steeds met enige regelmaat te zoenen, maar dan in je eigen huis, met je kinderen om je heen. En je jongste die ostentatief gaat gil-lachen: “ieh, zijn jullie nu alweer aan het kussen!”.

Ook best een fijne zeepbel.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Gezwegen

Mooi nieuws kan ik moeilijk voor me houden. Het liefst deel ik dat met iedereen om me heen, om uitbundig blij te zijn, samen.

Maar dat deed ik niet, want mij was verzocht het nog even voor me te houden.

Ik zweeg tegen een vriendin die me vroeg of ik samen met haar terug naar de Caraïben wou. Tegen mijn tantes en ooms en neven en nichten op het grote kerstfeest van de familie. Ik zweeg zelfs tegen mijn moeder. Tegen mijn schoonfamilie en mijn vriendinnen. Ook aan mijn collega’s vertelde ik niets. Alleen G wist het, die lag naast me toen ik het hoorde. Maar het embargo is eraf, het nieuws is wereldkundig gemaakt. Dus eindelijk kan ik mijn blijdschap ook met jullie delen. Dames en heren (tromgeroffel): ik word tante! Van een klein Canadeesje. Prachtig om te merken hoeveel je om iemand kan geven die er nog helemaal niet is en die niet eens in je eigen buik zit. ❤️

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized