Het was ongeveer een jaar geleden, denk ik. Ik kwam onthutst en humeurig thuis van een vergadering over de bouwplannen op het schoolplein van onze meisjes. “Ik ga niet meer naar dit soort bijeenkomsten”, zei ik tegen G. “Ik word daar zo verdrietig van.” Ik zag die bouwput al voor me, de hijskranen, de niet-sluitende omheiningen, de vrachtwagens die zouden keren op het schoolplein, etcetera etcetera. Mijn eerste reactie was: kop in het zand, misschien gaat het dan weg. Maar dat bleek niet zo te werken voor mij.

Een paar maanden later vertelde ik G. schoorvoetend dat ik me had aangesloten bij een clubje dat zou gaan strijden tegen de bouw. Of, als de bouw toch door zou gaan, voor een zo veilig mogelijke bouwplaats. Maanden hebben we gevochten en geduwd. Een grote actie met de hele school, een twitterbombardement, honderden bezwaarschriften, zoveel toehoorders bij de raadsvergaderingen over de bouwplannen dat ze een andere zaal moesten regelen, en regelmatige aandacht in de lokale pers. Het kostte vele uren en het ging ten koste van mijn sociale en sportleven, maar we waren een topteam en we lieten niet los.

Dinsdag kondigde de verantwoordelijk wethouder totaal onverwacht aan dat de bouwplannen van tafel zijn. Wij zijn euforisch. Niet alleen omdat ons schoolplein nu geen bouwplaats wordt, maar ook omdat wij onze kinderen een prachtige les hebben kunnen leren: in geval van onrecht kan je wat doen. Je kan ten strijde trekken tegen de macht. Samen sta je sterk. En als je heel hard duwt, kan je het nog voor elkaar krijgen ook.

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

‘Mama, kan je alsjeblieft niet zo Vlaams praten?’ (Een paar dagen België en mijn ware aard komt boven. Het gebeurde dit keer niet onopgemerkt.)

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

(On)geluk(je)

Het zat in een klein hoekje, het ongeluk.

Ik fietste, remde, draaide, schoof, gleed, knie, bil, elleboog, buik, stilte. Een jonge vrouw hielp mijn fiets omhoog en vroeg of het ging. Dat kon ik toch nog niet zeggen, dacht ik. Ik lag er nog maar net. Maar de vrouw had haar goede daad verricht en wou ook verder met haar zondag, waarschijnlijk. Het was ook best koud. Ik zei ja en liep voorzichtig naar huis.

De dagen erna dacht ik aan hoeveel erger het had kunnen zijn dan niet op links kunnen slapen en knuffelen en wat moeër zijn dan normaal. Er had een meisje achterop kunnen zitten, een auto had naast me kunnen rijden en daarna misschien wel over me. (Ik heb ook vaak en op de gekste momenten visioenen waarin ik mezelf van de trap zie vallen. Zelfde gevoel.)

Opdrukken lukt voorlopig nog niet. Of de down dog. Misschien zit daar wel het geluk(je) bij het ongeluk(je). Deze week dat ik al vrij ben en de rest nog niet, kan ik dus niet sporten. Wel lezen, shoppen, bakken, Netflixen, koffie drinken en lezen, lezen, lezen. Het had veel erger gekund.

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Van mijn melk

G. was een paar dagen weg dus ik stond er alleen voor, qua reilen en zeilen. Inmiddels zijn de tropenjaren voorbij dus meisjes managen ging eigenlijk als een zonnetje. Maar ik merkte dat ik zelf een beetje wiebelig was. Mijn cyclusapp zei dat het niet aan de tijd van de maand lag, maar ik voelde me ietwat uit evenwicht. Als een pendel die net iets uit haar baan loopt. Een plaat in de verkeerde groef. In de nacht ervoer ik een vreemde energie in ons huis. Kortom: ik was wat van mijn melk. 

Gisteravond kwam hij thuis. Schor en vermoeid, hij had het goed gehad. En hup, daar slingerde de pendel weer zijn ritme in, de plaat vond de juiste groef, mijn ziel maakte een sprongetje. 

De orde der dingen is hersteld.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

In de trein

Hij staart verslagen voor zich uit. Doorheen zijn haren schemert zijn hoofdhuid, bovenaan. Zijn baard en schoenen zeggen: dertiger. In zijn handen heeft hij een laken. Pas gekocht, het zit nog in de verpakking. Vast voor in zijn geïmproviseerde bed in zijn tijdelijke huis. Want het moet wel uit zijn, dat kan niet anders. Verlaten, ingeruild of misschien zelf weggegaan. En dan heeft zijn haardos ook nog zijn beste jaren gehad. Het zit niet mee. 

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Kermis in de stad

Terwijl G. en de meisjes naar ballet waren, had ik al wat wasjes gedraaid, geyogad met Adriene en de krant gelezen. Ik was van plan geweest naar de sportschool te gaan, maar het idee van al die mensen zo dicht op elkaar stond me tegen. Mijn werkweken zijn al sociaal en intens genoeg, de momenten van rust tellen nu dubbel.

’s Middags zouden we naar de kermis. We houden er allebei niet van, maar we ontkomen er niet meer aan tegenwoordig. De afgelopen weken zijn de hoofden van de lokale kinderen al volgepompt met verhalen over Spanjaarden, de Geuzen, hutspot en alle knutsels, liedjes en rijmpjes die daarbij horen. Dat de kermis dan naar de stad komt, ontgaat geen schoolgaand kind.

Dus wij naar de plek van de kermis. Wat was het er stil. Niets bewoog nog, hier en daar ging er een emmer en een bezem door een attractie. Af en toe galmde er een stukje kermislied over de lege straten. Een zwieper draaide een testrondje. De draaimolen, nog half ingepakt, werd rondgeduwd door een kermisgast. Een gigantische teddybeer werd opgehangen en K. klom op een verdwaald krukje om een gokkast in te kijken.

Het bleek allemaal pas maandag te beginnen. De meisjes fantaseerden over wat ze zouden doen als de kermis open was geweest. We namen ze mee naar de speelgoedwinkel waar ze elk twee kleinigheidjes mochten uitkiezen. Daar waren ze uren zoet mee terwijl we een drankje gingen doen in de stad en een pizza gingen eten.

Nooit eerder was een middagje kermis zo idyllisch en bevredigend.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

 

Daar fietsen ze. Het voelt wel een beetje leeg op mijn fiets, met die twee vacante kinderzitjes. Als een voorproefje op het legenestsyndroom.

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized